Siądź z tamtym mężczyzną
twarzą w twarz,
kiedy mnie już nie będzie.
Spalcie w kominie
moje buty i płaszcz,
zróbcie sobie miejsce...
A mnie oszukuj mile
uśmiechem, słowem, gestem,
dopóki jestem, dopóki jestem
Płyń z tamtym mężczyzną
w górę rzek,
kiedy mnie już nie będzie,
znajdźcie polanę, smukłą sosnę i brzeg,
zróbcie sobie miejsce...
A mnie wspominaj czule,
że mało tak się śniłem,
a przecież byłem, no przecież byłem...
Dziel z tamtym mężczyzną
chleb na pół,
kiedy mnie już nie będzie,
kupcie firanki, jakąś lampę i stół,
zróbcie sobie miejsce...
A mnie bezczelnie kochaj,
choć smutne śpiewki przędę,
bo przecież będę, no przecież będę
Smutne to i piękne. Jakim trzeba być fantastycznym człowiekiem,aby umieć tak ubierać uczucia w słowa. Aż żal, że świat, stracił Agnieszkę Osiecką. Bezpowrotnie.
O tym, że gdzieś mamy to co wypada, że dziecko spać nie chcę, mąż domaga się spełnienia obowiązku, i, że nie chcę siedzieć tylko w garach, że żona i matka to osobny byt...Piszę sobie momentami :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz